viernes, 8 de febrero de 2008

DEL SUEÑO VAMOS DESPERTANTO

Si, es verdad cuatro meses ya, cuatro largos o cortos meses no lo se , tan intensos , tantas cosas han sucedido en cuatro meses, tantas cosas han cambiado, que parece mentira que sea posible que la vida te de un vuelvo tan grande en un espacio tan corto , cosas buenas han sucedido ya lo creo, muchas (he descubierto amigos, esos de verdad que estan ha mi lado, a nuestro lado, esos que te apoyan y no te dejan, esos que te animam , he visto a mi familia volcarse, a mi cuñado, que siempre está .)
Quizas, ahora el sueño este que empezo el 28 de septiembre, quiere poco a poco despertar, quiere estar sumergido en la realidad, está recalidad, que se hace un poco dura aveces, es normal, me digo para mis adentros es que no es un sueño, es la realidad, que nos ha tocado vivir, que todo el mundo un dia u otro vivirá , padecerá, sufrirá y se dará cuenta de que así es la vida, sin más florituras que las de vivir cada dia, cada instante ,cada segundo de aire que respiramos hay que aprovecharlo, hay que vivir, no es de recibo , no sería justo por mi parte derrumbarme ahora, es que no puedo, tanto amor he recibido en está vida, hemos sido tan afortunados mis hijos y yo, tan amados, (o Dios si estoy oyendo a Loren diciendome cada dia: lo estas haciendo bien, sigue asi, se fuerte que tú lo eres, siempre decia que cuando me rondaba una idea en la cabeza acababa por sacarla adelante.Bueno no era del todo verdad, aveces no era posible, pero si que soy muy cabezona, y procuro intentarlo. ) cuando tengo ganas de llorar , lloró después otra vez cojo aire me seco las lágrimas y me convenzo que es normal, es normal que lo eche de menos , es normal, que lo busque y no lo encuentre, sigo callada y puedo escuchar su voz, : no seas tonta hazlo por mi , por nuestro hijos por ti, y yo le contesto y digo, lo haré no tengas ninguna duda estate tranquilo, pero dame tiempo, necesito tiempo para asumir que este sueño esta despertando y es duro ,muy duro, dame tiempo para pensar tranquila, sigue ayudandome como lo estas haciendo , todavia no puedes dejarme, UF! que nos quedan todavia muchas cosas por hacer,para seguir , por decidir , por vivir, tú amor me ayuda me reconforta en los momentos tristes.Les digo a los niños cuando no podais conciliar el sueño por la noche , acordaros de alguna cosa bonita que hemos vivido todos juntos con papa, y despues poco a poco la cara cambia de color os pondreis alegres , contentos de haberlo vivido, de haber disfruto con el, el vendrá el sueño os dormireis tranquilos, pensando, hemos vivido un nuevo vida y estamos orgullosos de ser como somos.no podemos defraudar a papa.Toda su energia sus ganas de vivir , las ha dejado aqui para que nos agarremos muy fuerte.
Claro por todas estas cosas buenas que vivimos, es normal (vuelvo a decirme a convenverme)que es un proceso de lo más natural, cuando se ha amado tanto, no puede ser de otra manera.
A toda la gente que nos está ayudando grácias de corazón , vuestro apoyo es muy importante para todos nosotros. Seguid asi, porque nos quedan muchas cosas juntos por vivir.

Ayer me dijo una chica, desde que Loren no está se nota en la cara que estas padeciendo, se te ha ido el brillo de los ojos.(seguro que no lo decia con mala intención.) Pero me hizo pensar mucho, quiero tener otra vez brillo en los ojos que no puede asomarse loren desde el cielo y ver este aspecto, no puedo permitirlo, se enfadaria conmigo me diria : tú no eres asi, saca esa energia que yo te di, mi amor esta contigo Loren.

Un abrazo a todos , perdonad tanto rollo, pero me hacia falta de verdad.
Magda

2 comentarios:

Agustí dijo...

M'agraden es teus escrits,em sap greu no aver conegut en Loren encare que crec que el vaig conaguent poc a poc entre tu i en Pepe nau donant unes pincelledes prou profundes per poderme fer una idea bastant aproximada de com era, continua escrivint Magda no ho deixis de fer, per tu, per noltros i sobre tot per Ell, que el seu amor et faci forta per superar tots el obstacles i que tenguis en compte que no estas sola.
En tot el meu carinyo
Agustí

pepe dijo...

Los sentimientos solamente entienden el idioma del corazón. Cuando éste está tocado, como es tu caso, se desborda a la mínima. Es un aliviadero necesario, tanto poder llorar a solas, como comentar serenamente con los demás tu estado anímico o, yendo más lejos, escribiendo compulsiva o tranquilamente,dando rienda suelta a tu tsunami particualr de duelo.
Estamos contigo, ya lo sabes. Recuerdas que eres importante para muchas personas, empezando por tí misma y siguiendo con tus hijos.
Un sentido y cariñoso beso.
Pepe