domingo, 21 de octubre de 2007

Tres semanas sin Loren...

Bueno,

Vuelve a ser viernes, y hoy hace tres semanas que te marchaste, y tiene razón Pepe cuando dice que tenías unas ganas de vivir enormes, querías aprovechar el tiempo, sólo deseabas que llegase el viernes para ir a tomar el café con todos los amigos, y planear algo para el fin de semana. Recuerdo que a veces eran las 8 menos 5 y ya me hacías cerrar la tienda porque había llegado el fin de semana. Cuántas cosas hemos aprendido de ti, muchas diría yo, quizás por esto se nos hará más difícil esta separación física, porque tengo claro que sigues aquí, que estás con nosotros, que llenas nuestros pulmones de aire para poder respirar, para poder seguir trabajando, para seguir viviendo por ti, por mi, por nuestros hijos, tesoro de nuestro amor. Es raro, pero siento que te añoro tanto, y noto tu fuerza al mismo tiempo, ¡que contradicción! Por favor, estés donde estés, no dejes de hacerlo, de mandar tus ganas de vivir, para que las notemos nosotros que hemos quedado aquí.

Estoy alucinada con Bernat, ¿de donde saca estas ganas de ayudarnos de trabajar en la tienda para que todo funcione? (seguro que tú sabes muy bien como lo hace). Eestoy convencida que algo tendrás que ver, en su manera de actuar. No sé cómo le podré agradecer algún día todo lo que hace por nosotros. Te juro que sin él no habría seguido adelante en la tienda; él me empujó, me convenció de una manera que todavía no consigo entender. Sabes bien que los niños tampoco querían que dejáramos la tienda, porque es algo tuyo, es nuestro. No sé que pasará en el futuro, pero ahora mismo tengo apoyo de mucha gente, que me ha demostrado que nos quiere, a mi hermana, tu cuñada preferida, (como la querías), a mi familia, la tuya. Nuri también se está portando muy bien, me ayuda en la tienda. A todos los amigos los tendrías que ver cómo se han volcado. Cuando digo todos, y no digo los nombres, es para no tener que olvidarme de ninguno. Ellos saben muy bien de quién hablo.

Seguiremos así, adelante con ganas de vivir, de hacer cosas. Yo lo intentaré (aunque algunas veces hay que sacar fuerzas de donde no sabes que las hay). Dios sabe que te queremos. Un abrazo, fuerte muy fuerte.

1 comentario:

Unknown dijo...

A tots s'ens fa dificil la seva perdua, cada un ho sent i ho viu de la seva manera, no es facil entendre el perquè pasén aquestes coses, però quan ho fan et dones de lo que realment es important en la vida. Per tots hi haura un antes i un despres d'aquest fet. Tots vos estimam i sufrim amb voltros encara, que com he dit abans, cadasqun ho visqui a sa seva mamera. Força